wtorek, 26 maja 2015

w najgorszym śnie dochodzę

a tam morze czerwone i pełno rozstępów
na biodrach najświętszych panienek,
produkujących chałupniczo wyż demograficzny

na zlecenie. nie umiem żyć
w trybie awaryjnym. zawracam i rozpalam ogień
w sobie, jedyny ogarek oświaty
gaszą mi kropidłem.


o

9 komentarzy:

  1. WS26 maja 2015 11:35

    To piękny wiersz. Jakże rzadka wiarygodność.

    OdpowiedzUsuń
  2. Anne Goldschmid 26 maja 2015 11:50

    O tę mi zawsze chodzi. Dziękuję za wizytę.

    OdpowiedzUsuń
  3. Anne Goldschmid 26 maja 2015 11:51

    O tę mi zawsze chodzi. Dziękuję za wizytę.

    OdpowiedzUsuń
  4. Anonimowy26 maja 2015 17:06

    Im większy bełkot - tym większe dzieło. Prawda?:)

    OdpowiedzUsuń
  5. Hanna Karwowska27 maja 2015 08:11

    Krótko i celnie!

    OdpowiedzUsuń
  6. Anonimowy27 maja 2015 09:42

    też nie umiem tak żyć, choć jako facet inne mam problemy z produkcją...

    OdpowiedzUsuń
  7. Anne Goldschmid 27 maja 2015 12:43

    Dziękuję za czytanie. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Anne Goldschmid 27 maja 2015 12:44

    Dziękuję za czytanie. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

odczarowanie wiosny

wiosna znowu mnie namawia żebym uwierzyła w życie po śmierci będzie nieskończenie wiele czasu na wiarę większą niż świadectwa rozczarowani...